Τασούλα Επτακοίλη, ποιος διαβάζει ποίηση σήμερα;

0
4


«Ποιος διαβάζει ποίηση σήμερα»;

Ειλικρινά, δεν ξέρω. Ξέρω ποιος θα έπρεπε να διαβάζει ποίηση: όλοι! Η ποίηση ποτέ δεν ήταν το δημοφιλέστερο λογοτεχνικό είδος. Ωστόσο εξακολουθεί να αποτελεί τον πυρήνα της λογοτεχνικής δημιουργίας. Και ειδικά σήμερα, με τόση ασχήμια και τοξικότητα γύρω μας, είναι απολύτως αναγκαία: για να μοιραστούμε την ομορφιά της, να την αφήσουμε να μπει στις «ρωγμές» μας, να ανακαλύψουμε τα σημαντικά που κρύβονται between the lines. Για να μας κάνει να βλέπουμε πέρα από τα προφανή και να υπονομεύει τις βεβαιότητές μας, όλα όσα νομίζουμε ότι γνωρίζουμε, όλα όσα θεωρούμε σημαντικά. Όπως ακριβώς το έχει περιγράψει ο ποιητής Αργύρης Χιόνης: «Η ποίηση πρέπει να ‘ναι / Ένα ζαχαρωμένο βότσαλο / Πάνω που θα ‘χεις γλυκαθεί / Να σπας τα δόντια σου»…

«36 μικρά ποιήματα. Τι λένε οι ιστορίες σου»; 

Μιλούν για παρουσίες και απουσίες, για απώλειες, για ήττες και νίκες, για γέλια και δάκρυα, για διαδρομές στο σκοτάδι και στο φως. Όλα δικά μου! Έτσι δεν είναι η ποίηση; Μιλάει κυρίως για τον εαυτό της. Ελπίζοντας όμως ότι όλα αυτά που αφηγείται ίσως έχουν την τύχη να γίνουν καθρέφτης για κάποιο άλλο πρόσωπο. Τότε έχει πετύχει τον στόχο της. Και σε έναν μόνο αναγνώστη να συμβεί αυτό, λοιπόν, η «Γυναίκα στο ασανσέρ» θα έχει λόγο ύπαρξης.

«Ποιο είναι το πιο αγαπημένο σου από όλα τα ποιήματά σου; Και γιατί»;

O «Περίπατος». Γιατί μιλάει για τους μυστικούς κώδικες που έχουν για να επικοινωνούν μόνο όσοι αγαπιούνται αληθινά.

Περίπατος

Περπατούσαν πιασμένοι από το χέρι.
Ημέρωνε ο δρόμος στο διάβα τους.
Άνοιγαν τα παράθυρα
οι μόνοι,
άμαθοι σε τόση αγάπη,
να μεταλάβουν λίγο φως.
Όταν έφτασαν μπροστά στο πλήθος,
την τράβηξε κοντά του.
Κλείσε καλά το παλτό σου,
της ψιθύρισε,
να μη φανούν τα φτερά σου
και μάθουν όλοι
ότι μπορούμε και πετάμε.

«Τρεις εκδόσεις, τρία διαφορετικά είδη… Ποιο σου άρεσε περισσότερο και ποιο σε δυσκόλεψε»;

Και τα τρία βιβλία μου που έχουν κυκλοφορήσει μου έχουν δώσει τεράστια χαρά, γιατί έγιναν αφορμή να «συναντήσω» πάρα πολλούς ανθρώπους – ειδικά ο «Γουργούρης» που με έβαλε στον συναρπαστικό κόσμο των παιδιών. Όμως «Το άλλο μου ολόκληρο» σίγουρα με δυσκόλεψε περισσότερο. Όχι ως διαδικασία -το γράψιμο, άλλωστε, ήταν τότε για μένα ένας τρόπος ανακούφισης, από την οδύνη του πένθους-, αλλά ως απόφαση να το εκδώσω, να μοιραστώ με τους αναγνώστες ουσιαστικά όλη την ιστορία της ζωής μου, μέχρι το θάνατο του Κώστα. Να εκτεθώ. 

«Ποιος ποιητής θα ήθελες να διαβάσει τη «Γυναίκα στο ασανσέρ»;

Ωχ… Πώς να απαντήσω σ’ αυτή την ερώτηση χωρίς να μου καταλογίσει κανείς θράσος; Θα το τολμήσω: από όσους δεν είναι πια στον μάταιο τούτο κόσμο, θα επέλεγα τον Τάσο Λειβαδίτη, η ποίηση του οποίου με καθόρισε. Κι από τους ζώντες, τον Τίτο Πατρίκιο.

 

«Η γυναίκα στο ασανσέρ» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη 

Διαβάστε επίσης: Τασούλα Επτακοίλη: Εχω αποφασίσει να είμαι αισιόδοξη και να βλέπω το ποτήρι ξέχειλο 

Αφήσετε ένα σχόλιο

Please enter your comment!
Please enter your name here